مسجد جامع ساوه همراه با عکس

.
مسجد جامع ساوه همراه با عکس
.
مسجد جامع ساوه همراه با عکس
«تاريخ طبري» كهن ترين تاريخي است كه نام «ساوه» در آن آمده است. در اواخر دوره ساساني و در اوايل دوره اسلامي يعني سال 22 هجري، ساوه جزو ايالت كوهستان يا جبال بوده است. در سال 617 هجري برابر با 1220 ميلادي، شهر ساوه توسط مغولان ويران و مردم آن قتل عام شدند. در فاصله دو قرن به مرور زمان ويرانيهاي ناشي از حمله چنگيز و ايلخان تيمور مرمت شد و به واسطه واقع شدن بر سر شاهراههاي ايران، دوباره رونق يافت؛ به ويژه راهي كه سلطانيه، مركز ايلخانان را به قم، اصفهان، ري و كاشان پيوند مي داد. شهرستان ساوه به دليل موقعيت جغرافيايي و ارتباطي، همواره در طول تاريخ مورد توجه بوده و به همين دليل، آثار، ابنيه و جاذبه هاي سياحتي و زيارتي متعددي مربوط به دوره هاي مختلف تاريخي در اين شهرستان وجود دارد. بناي «مسجد جامع ساوه» به عنوان يكي از آثار ارزشمند هنر معماري، نقاشي، كاشي كاري و گچبري است. در این بنای تاریخی ـ مذهبی آثاری از سه مقطع تاریخی قبل از اسلام، قرون اولیه اسلام و دوران صفوی دیده می‌شود. این مسجد مجلل و باشكوه دارای یك صحن بزرگ در جنوب، دو ایوان، یك مناره، چند شبستان، محراب‌های متعدد قدیمی با خطوط كوفی و دو محراب از دوره صفوی با خط ثلث است. محراب آن دارای كتیبه‌های متعدد عمودی و افقی است و روی آن با خطوط ثلث و كوفی سوره‌هایی از قرآن چون سوره اخلاص، قدر و جمعه گچبری شده است. در ضلع غربی، میان شبستان‌های این بنا، ایوان با شكوه و رفیع قرار دارد و در هر طرف این ایوان حجره‌ای با درگاه تنگ و كوتاه نمودار است. بر فراز مقصوره مسجد، گنبدی به قطر چهارده و ارتفاع شانزده متر دیده می‌شود و ساق یا گردنه آن چهار متر ارتفاع دارد و با كاشی‌های زیبا تزیین شده است. در گوشه شمال شرقی و بیرون از چهار دیواری مسجد جامع ساوه، مناره رفیع و آجری از دوره سلجوقی قرار دارد. قسمت پایین مناره ساده و در بالا با نقوش آجری تزیین شده است. مسجد جامع ساوه مسجد جامع ساوه مسجد جامع ساوه